Ze detransitioneerde zelf — en ziet nu haar broer hetzelfde pad inslaan

"Ik weet dat ik trans ben. Ik ben er niet toe verleid." (vertaald) Zo kondigde de broer van Elizabeth Edens volgens haar aan dat hij zich transgender noemt. Edens schreef er op 11 september 2026 over op Genspect, een organisatie die kritisch naar genderzorg kijkt en erbij zet dat de standpunten van de auteur zijn (bron). Haar stuk begint niet bij haar broer, maar bij zichzelf.

Eerst haar eigen transitie, jaren later de rekening

Edens beschrijft dat ze rond haar negentiende ging geloven dat ze transgender was; volgens haar had een arts haar als trans gediagnosticeerd. Ze nam een nieuwe naam aan en voelde opluchting. Zeven jaar later, schrijft ze, realiseerde ze zich dat geen enkele volwassene haar de waarheid had verteld; inmiddels is ze gedetransitioneerd. Ze schrijft dat de transitie haar gezondheid heeft gekost en mogelijk haar hart en andere lichaamssystemen heeft beschadigd, mogelijk met een kortere levensduur tot gevolg. Medische details of bronnen geeft ze daarbij niet. De beweging noemt ze "the cult" (bron).

Haar broer

Edens noemt hem haar "little brother". Ze wonen in verschillende staten en hun relatie bestaat volgens haar "entirely on the Internet". Hij is autistisch, groeit volgens haar op in een "questionable and unstable home life" en is even oud als zij was toen ze zich liet meeslepen, in de leeftijdsgroep van 18 tot 22 jaar. Ze voelt zich machteloos en uitgeput en is bang hem weg te drijven; ze wil hem een brief sturen waarin ze aanbiedt te luisteren (bron).

Autisme en gender

Dat Edens autisme noemt bij haar broer, staat niet op zichzelf. Een meta-analyse uit 2023 noemt de kans dat er geen verband is tussen autisme en genderdysforie verwaarloosbaar, maar schrijft ook dat de grootte van dat verband verder onderzoek vraagt (bron). De Cass Review wil dat jongeren die naar een genderkliniek worden verwezen een brede beoordeling krijgen, met screening op ontwikkelingsstoornissen zoals autisme (bron). Waarom autisme en gender vaak samengaan wordt uitgebreider besproken op genderautisme.nl, dat de hypotheses achter die samenhang op een rij zet.

Eén getuigenis is geen bewijs — maar wel een signaal

Het is belangrijk om hier scherp te blijven: Edens beschrijft de ervaring van één gezin, gezien vanuit één kant. Haar verhaal bewijst niet dat broers en zussen van detransitioners vaker hetzelfde pad inslaan, en het is geen klinische analyse van haar broers situatie. Edens noemt wat ze meemaakte een "mind virus" (vertaald: een virus voor de geest). Aan moeders van kinderen die zij aan de trans-identiteit "kwijt" zijn geraakt, adviseert ze onder meer hen offline te halen, hen in de natuur te brengen en hen moeilijke dingen te laten oefenen. Dat is haar duiding en haar eigen advies, geen vaststaand medisch feit.

Hulp en herkenning

Herken je iets van dit verhaal, bij jezelf of bij een naaste? Andere getuigenissen van mensen die spijt kregen van hun transitie zijn verzameld op de getuigenissenpagina van deze site. Wie zelf worstelt met de gevolgen van een transitie, of zich zorgen maakt om een familielid, vindt een overzicht van crisislijnen, lotgenotencontact en begeleiding op de pagina met hulp na transitieschade.