Edward Jansen · Transspijt.nl · 7 maart 2026

De schade die niet meer hersteld wordt

Een litteken kun je verbergen. Een stem kun je trainen. Spiermassa neemt af. Onvruchtbaarheid niet. Wie het volledige medische traject doorloopt en achteraf een kind wil, heeft geen tweede kans.

In de getuigenissen van gedetransitioneerden komt één thema telkens terug: het verlies van vruchtbaarheid weegt op den duur zwaarder dan alle andere lichamelijke veranderingen. Dat is logisch — het is het enige dat zich niet laat terugdraaien, niet met operaties, niet met hormonen, niet met tijd.

De volgorde van de beslissingen is wreed. De definitieve keuze wordt gemaakt op het moment dat de persoon het minst toegerust is om de gevolgen ervan te overzien. Op je vijftiende ondergaat de orchidectomie; op je vijfentwintigste begrijp je pas wat je hebt opgegeven.

De Cass Review (2024) en het werk van het Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria laten zien dat dit geen uitzondering is, maar de hoofdroute van het traject.